Fjallgöngur

Það er virkilega gaman að vera með svokallaðan „bucket list“ eða lista yfir þá hluti sem þig langar til að skoða, sjá og upplifa. Einn af þessum stöðum, sem mig hefur lengi dreymt um að skoða er hið svokallaða Auga og Rauðufossar.

Hér að neðan eru myndir af göngunni okkar Óla þangað.

Gönguleiðin að Grænahrygg er ein vinsælasta gönguleið síðustu ára og erum við Óli búin að vera lengi á leiðinni að skoða þennan fallega hrygg sem Grænihryggur er. Við gengum leiðina frá Halldórsdal og við þurftum ekki að vaða neinar ár á leiðinni. Hins vegar þegar við komum að hryggnum, þá varð ég að vaða yfir ána, til að ná að snerta hann og sjá, og upplifa þennan fallega hrygg. Einnig komst ég að leyndarmálinu á bak við mismunandi græna leiti á hryggnum og ástæðuna fyrir því að hann er dökkgrænn undir og ljósgrænn að ofan. Steinarnir sem liggja undir eru blautir og þess vegna eru þeir dökkgrænir að lit, en steinninn sem er ofan á er þurr og þar af leiðandi ljósgrænn, en ástæðan fyrir græna litnum, er að finna á vísindavef HÍ, sjá hér að neðan:

Af hverju er Grænihryggur grænn á litinn?  Bergið í Grænagili og Grænahrygg er gler-túff og græni liturinn stafar af dálitlu tvígildu járni í glerinu. (Vísindavefurinn: Af hverju er Grænihryggur grænn á litinn?)

Það er mikið talað um Jökulsárgljúfur og það stórkostlega landslag sem er þar fyrir austan í Jökulsárdal. Hins vegar er mun minna fjallað um Sigöldugljúfur og Sigöldufoss, en bæði eru einstakar náttúruperlur. Á leið okkar Óla inní Landmannalaugar í sumar stoppuðum við og gengum bæði að fossinum og að gljúfrinu og tókum þessar myndir, sjá hér fyrir neðan:

Snæfell er hæsta fjall Íslands utan jökla, en það er í 1.833 m. hæð yfir sjávarmáli. Mig hefur alltaf dreymt um að ganga á Snæfæll. Hef einu sinni næstum toppað það, en þá var ég á fjallaskíðum í kolbrjáluðu veðri og við urðum frá að hverfa rétt þegar við áttum nokkra metra í toppinn. Þá varð ísöxin mín eftir á fjallinu. En í dag, náðum við að toppa í gullfallegu veðri, reyndar var skýjað þegar toppnum var náð, svo ég mun klárlega fara aftur á toppinn. Annað hvort gangandi eða á fjallaskíðum. Sjá myndir frá ferðinni hér að neðan.

Herðubreið er 1686 metra hátt móbergsfjall norðan Vatnajökuls innan Vatnajökulsþjóðgarðs. Hún er í Ódáðahrauni og er oft nefnd „Drottning íslenskra fjalla“ vegna þess hve mörgum finnst hún formfögur. Fjallið myndaðist við eldgos undir jökli. Á toppi þess eru hraunlög og hefur gosið því náð upp úr jöklinum. Slík fjöll, þ.e.a.s. móbergsfjöll með hraunlögum að ofan, kallast stapar. Herðubreið var valin þjóðarfjall Íslendinga í kosningu árið 2002.

Fyrst var gengið á Herðubreið með vissu árið 1908 en fram að því hafði hún verið talin ógeng. Það gerðu Sigurður Sumarliðason og þýski jarðfræðingurinn Dr. Hans Reck í ágúst það ár nánar tiltekið 13. ágúst 1908. Þann 21. apríl 2009, 101 ári seinna, fór Björn Böðvarsson vélsleðakappi úr Mývatnssveit á topp Herðubreiðar á vélknúnu ökutæki fyrstur manna, er hann náði toppnum á vélsleða sínum.

fds

Það var ekki ljóst fyrr en um 10 leytið hvort við myndum sigla heim klukkan 13 eða 16, það færi eftir því hvort það væru farþegar að fara í dagsgöngu um Hornbjargið.

Við fórum því bara í tvær léttar gönguferðir eftir að hafa pakkað niður tjaldi og búnaði. Gengum fyrst upp að húsinu á Horni og fossinum og til baka.

Gengum svo alla strandlengjuna og sáum marglyttur sem höfðu skolast í land.

Siglingin heim var svo guðdómleg um 79 km löng þar sem við sigldum mjög fallega útsýnissiglingu.

Gengum frá Höfn í Hornvík út á Horn við Hornbjarg, þ.e. í gegnum Ystadal. Fórum þaðan uppá og yfir Miðfell (Miðdalur) og þaðan fór hluti hópsins uppá toppinn á Kálfatindum. Við fórum þetta allt undir frábærri leiðsögn Esterar refamömmu og heyrðum skemmtilegar sögur frá Hornströndum.

Að sjálfsögðu voru teknar reglulega nestispásur og fylgst með refunum og sáum líka yrðlinga. Frábært að ganga bara með léttan dagpoka, eftir að hafa gengið með þunga bakpoka síðustu tvo daga.

Guðdómlegt veður, frábær félagsskapur og magnað útsýni.

Gengjum samtals 23 km á 12 klst og 880 metra samanlögð hækkun.

Þegar við vöknuðum voru 5menningarnir sem gengu frá Fljótavík í Hornvík, komnir á staðinn, en þau höfðu gengið mjög krefjandi göngu deginum á undan. Þau lögðu af stað á laugardeginum og gengu Hlöðuvík, Aðalvík, Aðalvík-FLjótavík og svo Fljótavík-Hornvík.

Það var ótrúlega heitt alla nóttina þar sem sólin skein alla nóttina. En það var orðið aðeins skýjað um morguninn þegar við vöknuðum. Eftir morgunmat var tjaldinu pakkað og haldið áfram og lá leiðin til Hornvíkur þar sem við ætluðum að hitta restina af hópnum.

Þegar við komum kvöldið áður í Hlöðuvík, leist okkur ekkert á fjallið sem blasti við okkur, þ.e. gönguleiðin á degi 2. Hins vegar þegar við vorum lögð af stað og komin uppá fjallið þá var það mun einfaldara að klífa en það leit út í upphafi. Leiðin var mjög falleg yfir Atlaskarð og við hittum leiðsögumann frá FÍ á leiðinni, sem var að snúa við í skálann í Hlöðuvík.

Við gengum samtals 11 km með 529 metra hækkun. Tíminn var 5 klst og 20 mín.

Þegar við komum að Hornvík (Höfn) þá var ég ekki viss um hvort við ættum að hitta hópinn þar eða útí Horni þar sem eru tvö hús. Fann ekkert um það í tölvupóst samskiptum. Kíktum því í bragga-tjald sem var þarna við ströndina og þar var merkið BOREA ADVENTURES og hvað við vorum glöð að þurfa ekki að ganga með bakpokana alla leið út í Höfn 🙂

Fengum frábærar móttökur frá starfsmönnum Borea þar sem okkur var boðið uppá kaffi og súkkulaðikex. Eftir að hafa tjaldað, þá velti ég fyrir mér að ganga á móti hópnum sem var að koma úr Veiðileysufirði, en Ester hafði farið á móti þeim, áður en við komum. Svo bara kom hópurinn, léttur og glaður og það var gaman að hitta þau öll.

Ég var svo farin að hafa áhyggjur af 5menningunum sem höfðu lagt af stað frá Hlöðuvík á eftir okkur, svo ég ákvað að fara á móti þeim. Hitti þau eftir um 1 km göngu þar sem þau voru að fara upp og niður kaðal smá skarð sem þurfti að klífa, svo það var ágætt að geta aðstoðað þau og gaman að hitta þau aftur.

Fengum svo frábæran pastakvöldmat hjá Borea og ostaköku í desert, yndislegt kvöld.