15:22:23 klukkustundir af baráttu, vindum, brekkum, magaveseni og endalausu þakklæti!
Þá er komið að því að skrifa um áttundu Ironman keppnina mína, Ironman Cascais í Portúgal. Og já, þetta var minn annar heili Járnmaður á aðeins tveimur mánuðum! Kannski ekki alveg það skynsamlegasta sem maður tekur sér fyrir hendur, en svona er þetta stundum. 😂
Ég vissi að þetta yrði krefjandi keppni, en ég held að ég hafi ekki alveg gert mér grein fyrir því hversu krefjandi hún yrði. Sund í öldugangi, hjólreiðar í miklum vindi og brekkum og síðan hlaup þar sem maginn ákvað að taka þátt í keppninni á sínum eigin forsendum.
En byrjum á byrjuninni!
SUND – 3,8 km Tími: 1:37.58 🏊♀️
Ég ákvað að leggja af stað með 1 klst. og 20 mínútna hópnum, þótt ég hefði líklega átt að velja 1 klst. og 30 mínútna hópinn. Ástæðan var einfaldlega sú að ég hitti Íslending hér í Portúgal sem hafði keppt hér í fyrra og hann sagði mér frá ansi krefjandi tímamörkum á hjólaleggnum (þessi Íslendingur var líka skráður í heilan í ár, en hætti við að taka þátt).
Fyrri tímamörkin voru kl. 15:25 eftir 90 km og næstu kl. 18:00 eftir 152,8 km. Þessi tímamörk miðast við klukkuna en ekki hvenær maður leggur af stað í sundið. Þannig að þeir sem fara seinna af stað í sundinu tapa einfaldlega mínútum af þeim tíma sem þeir hafa til að ná þessum tveimur tímamörkum sem voru miðuð við klukkuna, en svo voru önnur tímamörk, miðuð við þinn tíma eða 10 klst. frá þínum rástíma, varstu að vera búin að hjóla.
Þessi Íslendingur datt út við 152,8 km í fyrra og munaði innan við 5 mínútum að hann hefði náð þeim. Ég var því orðin ansi stressuð yfir þessu. Ef maður er ekki sterkur í brekkum, fær mikinn vind í fangið eða það springur á hjólinu, þá getur allt farið úrskeiðis. Ég ákvað því að fara fyrr í sjóinn og reyna að vinna mér inn smá tíma.
Ég hafði líka aðrar áhyggjur fyrir sundið. Ég hef verið að fá krampa í sundi (tengt taugaverkjum í jarkanum) og yfirleitt get ég þá teygt á við bakkann í sundlauginni og reynt að losa krampann. Það er aðeins erfiðara úti á rúmsjó! Á fimmtudagsmorgninum fórum við á sundæfingu með SWIM TOGETHER og þá fékk ég hræðilegan krampa í hægri fótinn, bæði í tærnar og kálfann. Ég var því búin að vera með þvílíkar harðsperrur í hægri kálfa eftir það og búin að vera að reyna að mýkja harðan kálfann frá því á fimmtudag.
Þetta tengist gömlu brjósklosi sem hefur verið að hrjá mig hægra megin. Ég hugsaði því: Ef ég fæ krampa úti á sjó, þá myndi ég bara reyna að komast að næsta „paddleboardi“ og losa um krampann þar. Maður verður víst að vera með plan B!
Alla vega náði ég að hita aðeins upp fyrir sundið, eins og Hákon Hrafn þjálfari hafði ráðlagt okkur. Það var gott. Ég hafði verið með tvær sundhettur í Copenhagen, en það var ekki að virka fyrir mig hér, bleika Ironman sundhettan rann af hinni, svo ég var bara með bleiku Ironman sundhettuna og lét Óla hafa hina.
Það er alltaf smá spenna og stress fyrir ræsingu, en ég hafði grætt mikið á því að taka æfinguna með SWIM TOGETHER. Þau höfðu bent okkur á hvert við ættum að stefna því baujurnar sáust ekki mjög vel vegna sólarinnar.
Svo var bara að láta vaða!
Þar sem ég hafði valið hraðari hópinn lenti ég fljótlega í því að allir syntu bókstaflega yfir mig. Það var mikið kraðak við baujurnar og ég reyndi því að færa mig aðeins til vinstri, til að losna undan þessu kraðaki. Ég náði því ekki að synda í kjölsoginu á neinum (drafta neinn) og þurfti bara að synda mína eigin leið.
Þegar maður var kominn hálfa leið út eftir, jókst aldan og ég hugsaði með mér hvað það væri nú gott að hafa reynsluna úr Ermasundinu í farteskinu. Ég rifjaði upp skilaboðin frá Mladen sundþjálfara, sem hafði sagt mér að anda rólega og kíkja reglulega upp til að fylgjast með baujunum. Ég reyndi að fara eftir því og halda ró minni. Svo kom 90 gráðu beygja, þá var synt beint áfram og síðan önnur 90 gráðu beygja í átt að landi.
Þarna var aldan orðin enn meiri og ég fann aðeins fyrir krömpum í tánum, en sem betur fer ekki í kálfanum. Ég var með „compress“ sport kálfahlífina undir sundgallanum og velti því fyrir mér hvort hún hefði hjálpað, þar sem ég var ekki í henni á æfingunni þegar krampinn kom. Loksins var sundinu lokið.
Sundtíminn var 1 klst. 37 mín. og 58 sek. sem er 2:35 „pace“, 5 mínútna lakari tími en í Ironman Copenhagen, en aðstæðurnar hér voru og eru almennt líka mun meira krefjandi.
SKIPTITÍMI T1 – ÚR SJÓNUM OG Á HJÓLIÐ = 12:15
T1 var ótrúlega löng leið. Þetta var lengsta vegalengdin og tíminn sem ég hef þurft að hlaupa í blautbúningnum og að skiptisvæðinu eða um 960 m., fór yfir 1 km., því ég slökkti aðeins fyrr á úrinu. NB !!! þetta var allt meira og minna upp brekku og yfir brú, sem fór yfir götuna. Þar hitti ég Óla, alltaf réttur maður á réttum stað og réttum tíma. Náði að knúsa hann áður en ég fór upp og yfir brúna.
Það er alltaf óhuggulegt að sjá sundmenn sem þurfa á hjálp að halda, það lá einn maður með álteppi utan um sig og lækna og hjúkrunarfólk standandi yfir sér á bryggjunni. Það minnir mann á að þetta er ekki bara skemmtilegt íþróttaævintýri, heldur líka mikið álag á líkamann og getur í raun verið lífshættulegt. Þess vegna var farið vel yfir það á „briefing“ eða kynningarfundinum, að ef maður sæi sundmann í vanda, ætti maður alltaf að spyrja hann hvort hann væri í lagi og ef viðkomandi gæti ekki kallað eftir hjálp að gera það fyrir viðkomandi.
Ég settist niður á skiptisvæðinu og pissaði í gallann, alveg eins og í Ironman Copenhagen. 😂 Fékk mér síðan vatnsflösku og hellti yfir klofið. Maður gerir það sem þarf að gera, þar sem ég er ekki útlærð að geta pissað í gallann í sjónum eða á hlaupum upp eftir.
Svo klæddi ég mig í sokka og skó, setti á mig hjálminn og sólgleraugu, tók inn eitt gel, hefði átt að taka fleiri með mér í vasann, sem ég gleymdi, en ég hljóp af stað í átt að hjólinu. Tók hjólið og hljóp með það út úr skiptisvæðinu.
Fram undan voru 180 km á hjólinu (tveir 90 km hringir, ekki alveg nákvæmlega eins en að mestu eins). Það er mikil hækkun og krefjandi brekkur sem þurfti að hjóla tvisvar. Ekkert væl, bara „haltu áfram“ eins og er slagorðið mitt á þessari heimasíðu og mantran mín góða, „Grjóthörð og Jákvæð“ kom sér vel.
HJÓL – 180 km Tími: 7:41:50🚴♀️
Það var strax mikill vindur í fangið þegar við hjóluðum meðfram ströndinni fyrstu kílómetrana. Svo byrjuðu brekkurnar.
„SHIT!“ Þær voru krefjandi en ég hugsaði allan tímann að ég hefði átt að vera á létta „racernum“ mínum. Hann er með miklu léttari fyrsta gír og hefði líklega hentað betur í þessar brekkur.
Eitt skiptið kallaði starfsmaður til mín að ég ætti að skipta í léttasta gírinn. Ég kallaði til baka: „ÉG ER Í LÉTTASTA GÍRNUM!“ 😂😂
Ég er kannski ekki í besta hjólaforminu. Munið að ég var í Leiðsöguskólanum allan síðasta vetur, hjólaði ekkert og hljóp lítið. Það er ekki alveg besta uppskriftin að því að mæta í 180 km hjólreiðakeppni með miklum brekkum!
En brekkurnar kláruðust á endanum. Þá hugsaði ég auðvitað: „SHIT“ ég á eftir að taka þær aftur! Ein brekkan var sérstaklega erfið og ég sá fyrir mér að ég myndi bara labba hana í næsta hring.
Loksins komst maður upp á topp og þá tók við brun niður. En það var galli við þetta rok. Það tók mikið á að hjóla niður brekkurnar vegna sviptivinda. Ég var með 80 mm djúpar gjarðir, sem eru kannski ekki besti kosturinn þegar vindurinn er svona mikill, sérstaklega ekki að framan. Ég fékk krampa í hendurnar við að halda mér í stýrið og í bremsurnar og gat því ekki farið eins hratt niður og ég hefði viljað.
Ég og Óli höfðum keyrt þennan hluta brautarinnar á fimmtudagskvöldinu og vá hvað ég var ánægð með það! Það hjálpaði mikið að vita hvað var fram undan.
Svo kom kappakstursbrautin, gamla Formúlu 1 brautin, sem við hjóluðum rangsælis. Síðast var keppt í F1 á þessari braut í Estoril árið 1996, þegar J. Villeneuve sigraði, Damon Hill varð annar og Michael Schumacher þriðji. Einstök upplifun að fá að hjóla á þessari braut, sem var keppt á árlega frá 1984-1996.
Maður getur lent í ýmsu í svona löngum keppnum. Á kappastursbrautinni lenti ég í því að hjólari númer #3361 hjólaði aftan á mig! Ég öskraði, náði að losa klítana og forðaði mér frá því að detta, en hann datt á hliðina. Sem betur fer meiddi hann sig ekki.
Ég hafði hins vegar áhyggjur af hjólinu mínu, svo ég stoppaði aftur til að skoða það og laga bremsupúðann aðeins, þ.e. ná honum frá gjörðinni, en sem betur hafði hjólið mitt ekki skemmst, annað hvort hefur maðurinn fokið á mig eða bara verið svona utan við sig og keyrt aftan á mig. En svona á ekki að gerast, þar sem „DRAFT zone“ reglan er 12 metrar og þú hefur 25 sek. til að ljúka framúrakstri og þá auðvitað ferðu til hliðar ekki beint aftan á viðkomandi. Eftir kappakstursbrautina hjólar maður meðfram hraðbrautinni í gegnum Estoril og síðan austur í átt að Lissabon.
Ég hafði verið stressuð allan morguninn vegna tíma takmarkanna. Ég er ekki sterk í brekkum og vindur á hjóli er ekki mín sterkasta hlið. Og auðvitað var boðið upp á bæði þennan dag!
Ég ákvað því að gefa vel í, á kaflanum í átt að Lissabon, þar sem við fengum aðeins meðvind. Þar náði ég góðum og hröðum kafla og tók fram úr mjög mörgum. Á leiðinni þurfti maður fyrst að fara upp hliðargötu, töluvert langt upp, og síðan til baka og það var ákveðin hækkun þar. Svo tók við annar hraður kafli í átt að Lissabon með hliðarvindi. Næst kom önnur lykkja með hækkun, þó ekki eins löng og erfið og sú fyrri. Síðan var hjólað áfram í átt að Lissabon að snúningspunktinum við lestarstöðina í Estrela.
Það var alveg krefjandi að hjóla yfir lestarteinana og það hafði meira að segja verið settur kaðall í aðalsporin, til að minnka gatið, en mér er alltaf illa við svona hindranir á leiðinni, eftir slysið í Gullhringnum sem varð þegar farið var yfir „rimla“og ég er með mjög mjó dekk (23″) á TT hjólinu mínu , m.v. hvað er almennt í dag.
Svo tók við langur kafli til baka til Cascais, með miklum mótvindi og a.m.k. einni alvöru brekku, held þær hafi samt alveg verið tvær ha ha ha.
Loksins náði ég 90 km markinu (helmingur búinn) og þar stoppaði ég við (23″)special needs“ pokann minn í fyrsta skipti í Ironman keppni. Ég var með fjögur gel, bæði með og án koffíns í pokanum og tók þau öll með mér. Þar var líka aukaslangan mín, þ.e. númer 3, var með 2 á mér á hjólinu, þar var auka gashylki (2 á mér á hjólinu), samloka og epli ef mér hefði orðið flökurt í sjónum og ein peysa ef mér hefði orðið kalt en þetta skyldi ég allt eftir og peysan fór til heimilislausra.
Svo var bara að henda í sig einu geli með kóffíni og koma sér í að taka þessar helv… brekkur aftur!
Ég hafði verið að spyrja á leiðinni á öllum drykkjarstöðvum hvort einhver ætti koffíngel frá Maurten sem átti að vera í boði í keppninni, en það var hvergi að finna á hjólaleggnum, þó að það væri reyndar síðar í boði á hlaupaleggnum. Mér fannst það skrítið og var því mjög fegin að hafa sett auka gel með koffíni í „special needs“ pokann, 90 km: 2:31:09. Ég var komin þangað 54 mínútum fyrir tímamörkin kl. 15:25. Það var gott að eiga þetta svigrúm, en ég var samt langt frá því að vera laus við tímamarkar stressið.
Nú tók seinni hringurinn við. Sem betur fer fór hann ekki meðfram ströndinni, þannig að ég losnaði við þann vind. En í staðinn tóku aðrar brekkur við, og þær voru sko ekkert lamb að leika sér við!
Ég var eiginlega að hjóla næstum því fram hjá hótelinu okkar Óla þegar brekkurnar tóku við. Ég hugsaði aftur um frábæra, létta racerinn minn heima. En ég var samt líka farin að átta mig á því að TT hjólið hefði líklega verið réttari kostur, því ég komst hraðar á beinu köflunum. Kannski hefði ég bara þurft að æfa mig betur á því, ef ekki hefði verið fyrir Leiðsöguskólann allan síðasta vetur. En það þýddi ekkert að velta sér upp úr því núna. Það var bara að halda áfram og sem betur fer enginn gaur að segja mér að skipta í léttasta gírinn. 😀
Loksins komst ég upp á topp. Þá tók við að rúlla niður að kappakstursbrautinni. Vindurinn hafði aukist og sviptivindarnir voru enn meiri. Ég ákvað að stoppa aðeins á kappakstursbrautinni til að bæta orku á mig.
Síðan hjólaði ég í gegnum Estoril, og áfram Avenida Marginal í austurátt að Lissabon þar sem snúningspunkturinn er, auðvitað með þessum tveimur lykkjum á leiðinni.
Ég fylgdist vel með tímanum og var stöðugt að hugsa um tímamörkin við 152,8 km, en ég var á góðum tíma, en hafði áhyggjur af því hvað gæti gerst ef það myndi til dæmis springa. Þá gæti þetta allt farið úrskeiðis á örskotsstundu.
Rétt áður en ég kom að snúningspunktinum fór ég yfir lestarteinana og þá pompaði viðgerðarbrúsinn úr hjólastandinum. Ég þurfti að stoppa og sækja hann. Sem betur fer opnaðist hann ekki eins og á Ítalíu þegar ég endaði á því að leita að íhlutum út um alla brautina! HA HA HA! 😂
Það er alltaf góð tilfinning að ná snúningspunktinum og snúa við, en nú hafði vindurinn enn aukist og það var mikill mótvindur á leiðinni til baka. Ég náði 151 km markinu kl. 17:10, eða um 50 mínútum fyrir tímamörkin kl. 18:00.
Innan við 30 km eftir og ég þurfti að halda áfram að berjast við vindinn. Leiðin til baka gekk hægt. Ég stoppaði aftur til að reyna að losa bremsurnar frá gjörðunum, því mér fannst þær hafa náð að festast þar aftur. Svo var bara að berjast við þennan bölvaða vind sem hafði gefið enn meira í. Ég tók annað koffíngel.
Nú voru það ekki lengur brekkurnar sem tóku mest úr mér, heldur vindurinn. Hann var farinn að tæma orkuna úr mér.
Það var því góð tilfinning þegar ég hjólaði loksins inn í Cascais, fram hjá Auchan stóru matvöruversluninni, og inn á skiptisvæðið.
SKIPTISVÆÐI T2 = Frá hjóli í hlaup = 12:40
Óli var að sjálfsögðu kominn þangað að bíða eftir mér, aftur réttur maður á réttum stað. Náði ekki að knúsa Óla núna, ætlaði að gera það þegar ég myndi byrja að hlaupa.
Ég settist niður, skipti um sokka og skó og setti „Deep Heat„ á fæturna. Ég hafði verið að glíma við mikla taugaverki í hægri jarkanum síðustu vikur og þeir höfðu truflað svefninn minn verulega. Dóri sjúkraþjálfari taldi að verkirnir kæmu frá bakinu (gömlu brjósklosi) og hefur verið að losa um það.
Á hjólinu fann ég þessa verki bæði í hægri og vinstri fæti. Það var því gott að bera „Deep Heat“ á báða jarkana, mjóbakið og herðarnar, sem voru orðnar mjög aumar eftir átökin við brekkurnar og rokið.
Ég henti hjólaskónum, sokkum, hjálminum og sólgleraugunum í rauða (Red = Run) pokann, setti upp derið og tók með mér fjögur gel og Powerade brúsa. Næst beið hlaupið. Og ég átti eftir að kynnast nýjum andstæðingi þar!
HLAUP 42,2 km Tími: 5:37.30 🏃♀️
Þegar ég hljóp út af skiptisvæðinu var ég aðeins að velta því fyrir mér hvort ég ætti að fara á klósettið. Var mér mál eða var mér ekki mál? Ég endaði á því að fara ekki, tók strax gel og lagði af stað.
Mér leið ágætlega til að byrja með, en fljótlega fór ég að fá í magann. Það voru reglulegar drykkjarstöðvar á leiðinni, svo ég stoppaði og fékk mér appelsínubát. Á næstu stöð fékk ég mér nokkra sopa af kóki og notaði vatnið til að skola mig aðeins.
Ég hafði reyndar tekið blautþurrku á skiptisvæðinu og þvegið mér í framan og um hendurnar. Vá hvað maður var skítugur eftir sundið og hjólið! Blautþurrkan var orðin svört eftir að ég hafði þvegið mér í framan. Kannski ekki alveg á við það að koma ferskur og fínn af snyrtistofunni, en maður gerir það sem maður getur! 😂
Magaverkurinn minnkaði lítið. Ég reyndi að fara á klósettið, en það var svo viðbjóðslegt að ég gat ekki einu sinni pissað.
Hlaupið var þannig að maður hljóp um fimm kílómetra beint norður, með nokkrum hæðum upp og niður. Eftir rúma fimm kílómetra var snúningspunktur.
Ólíkt því sem ég hafði upplifað í Ironman Copenhagen voru engar teygjur sem sýndu á hvaða hring fólk var. Það var því ekki alveg eins auðvelt að átta sig á því hvar allir voru staddir í hlaupinu, nema kannski á hraðanum, þeir sem hlupu hraðar voru mjög líklega að klára sinn síðasta hring.
Við hlupum þrisvar sinnum norður þessa leið og hlupum síðan hring á hafnarsvæðinu fram hjá veitingastöðunum bæði fram og til baka og tvisvar sinnum suður, fram hjá markinu og sundstartinu. Það var ágætis stemning og hvatning í brautinni, að minnsta kosti framan af.
Ég hitti Óla ekki aftur fyrr en ég hafði hlaupið alla leið norður, til baka, allan hringinn við höfnina og marksvæðið og síðan áfram eftir göngugötu til suðurs. Þar tóku við undirgöng, snúningsflötur og smá brekka upp aftur.
Ég verð að segja að þetta er ekki skemmtilegasta Ironman hlaupaleið sem ég hef hlaupið. En það var mjög gaman að hitta Óla og ná loksins að knúsa hann! Ég lét hann vita að mér væri illt í maganum og hélt síðan áfram.
Ég hafði tekið magalyfið Imodium sem maður notar til að stöðva hægðir, fyrst um morguninn fyrir keppnina og svo tók ég töflu aftur í T2 og það var greinilega ekki að virka eins og ég hafði vonað. Ég hef yfirleitt ekki verið svona slæm í maganum í keppnum, en ég hef heldur aldrei tekið töflu aftur í T2, en eftir salernisævintýrið í bátnum í Kaupmannahöfn (sjá þá keppnissögu hér á síðunni) ákvað ég að prófa að taka aftur Imodium töflu í T2. En áfram hélt ég, ekkert annað í boði, þó maginn væri að kvarta.
Þegar ég var komin um 25 km og aftur á hafnarsvæðið varð ég að finna klósett. Og sem betur fer var salerni þar sem var ekki eins ógeðslegt og hitt, þá kom það! Niðurgangur. Sem betur fer náði ég að losa mig við það sem þurfti að losna við og maginn skánaði aðeins. Ég hitti Óla aftur, fór suður fyrir undirgöngin, tók snúningspunktinn og hélt til baka. En maginn var fljótur að fara aftur í klessu.
Vindurinn hafði aukist og síðasta ferðin norður var mjög erfið. Þótt brekkan væri með niðurhalla varð ég að ganga, bæði vegna roksins og magaverkjanna. Eftir um 35 km ákvað ég að stoppa og reyna að æla, í þeirri von að það myndi laga magann. Það lagaðist aðeins, en ég var orðin ansi þreytt á þessu ástandi.
Ég ákvað því að hætta að taka inn nokkurn skapaðan hlut. Hvorki gel, kolvetnatöflur, vatn né kók. Ég taldi að ég væri búin að taka inn næga orku fyrir daginn og maginn þurfti einfaldlega að fá hvíld og frið. Þetta var ekki alveg hlaupið sem ég hafði séð fyrir mér.
En svo kom loksins síðasti snúningspunkturinn. Það var góð tilfinning að vera búin með síðustu ferðina norður og ég reyndi að hlaupa og ganga til skiptis á leiðinni til baka.
38 km…
39 km…
Það er alltaf eitthvað sérstakt við að sjá þessi merki. Maður veit að maður er að nálgast markið, þó að hver kílómetri geti verið mjög langur þegar líkaminn er búinn að fá nóg.
Á þessum tímapunkti tóku hlauparar, nokkrar konur fram úr mér. Ég hugsaði bara með mér: „Ég ætla að KLÁRA!“
Ég hitti unga konu frá Belgíu og hvatti hana áfram. Við hlupum saman hringinn í höfninni og nú var bara einn kílómetri eftir. Við ætluðum að klára þetta báðar tvær.
Síðasta brekkan upp, síðan smá niður og loks inn á rauða dregilinn og í mark. Þar hitti ég Óla rétt áður en ég kláraði síðustu brekkuna upp. Hann rétti mér íslenska fánann og þá var eins og ég fengi nýja orku. Ég átti fullt inni til að hlaupa í mark með fánann minn blaktandi!
Það var ótrúlega góð tilfinning.
Eina smáatriðið var að keppnisnúmerið mitt sást ekki almennilega. Þegar ég fór á klósettið við 25 km hafði gatið sem hélt númerinu öðrum megin rifnað, svo ég varð að troða númerinu undir númerabeltið. Kannski ekki alveg fullkomin markmynd, en ég var komin alla leið!
Í MARK – ÁTTUNDA IRONMAN KEPPNIN MÍN ❤️
Heildartími: 15:22:23 – líka lakasti tíminn minn frá upphafi, en samt 52 mín. og 37 sek. frá tímamörkum. Fyrir þá sem ekki hafa lesið Ironman Copenhagen söguna mína, þá er besti tíminn minn í Ironman Kalmar 2014, 11 klst., 44 mín. og 11 sek.
9.sæti af 13 keppendum sem kláruðu í mínum aldursflokki og ein kona sem kláraði ekki í mínum aldursflokki.
Þetta var minn áttundi Ironman og þar af voru þessir tveir síðustu á aðeins tveimur mánuðum.
Það er alltaf gleði og þakklæti að komast í mark. Það er ekkisjálfsagt að komast að ráslínu. Það er ekki sjálfsagt að klára. Og hvað þá að klára með bros á vör.
Þessi keppni reyndi á mig á svo marga vegu. Ég þurfti að takast á við öldur og kvíða fyrir krömpum í sundinu, tímamörk sem héldu mér á tánum allan hjólalegginn, brekkur sem ég hefði gjarnan viljað sleppa og vind sem virtist stundum ætla að blása mér út af brautinni. Síðan tók maginn við keflinu í hlaupinu.
En ég hélt áfram. Einn kílómetri í einu, ein drykkjarstöð í einu, einn snúningspunktur í einu.
Brottfallið í þessari keppni var um 8,5%. Af þeim 2.164 keppendum sem hófu keppni kláruðu 1.981 (183 keppendur sem kláruðu ekki). Það er töluvert meira brottfall en í Ironman Copenhagen í sumar, þar sem það var um 3% (87 keppendur).
Það setur hlutina í samhengi og minnir mann á að það er ekki sjálfgefið að komast alla leið. Ég er ótrúlega þakklát fyrir að hafa getað klárað þessa keppni. Kannski var þetta ekki fallegasti eða hraðasta Ironman keppnin mín, en þetta var sannarlega einn af þeim sem reyndi mest á mig.
Og þegar maður stendur þarna í markinu, með íslenska fánann á lofti og bros á vör, þá er allt puðið, stressið, rokið, brekkurnar og magavesenið einhvern veginn þess virði.
HAMINGJUÓSKIR OG ÞAKKIR❤️
Mig langar að byrja á að óska Hjördísi Ýr Ólafsdóttur innilega til hamingju með frábæran árangur. Hún landaði þriðja sæti í aldursflokki í heilu Ironman keppninni og tryggði sér sæti á heimsmeistaramótinu í Ironman í Kona á Hawai á næsta ári! Þvílíkur árangur og þvílík fyrirmynd og þvílíkur tími, hún er OFUR !!!
Einnig langar mig að óska Hrefnu vinkonu Guðmundsdóttur innilega til hamingju með fyrsta sætið í aldursflokki í hálfum Ironman. Frábær árangur hjá ykkur báðum.
Kæru vinir, ferða- og æfingafélagar, Hrefna, Óli, Brynja, Harpa, Friðrik, Matthildur og makar, Sverrir, Ester, Berglind, Ingvar og Ingi ásamt mökum og börnum: innilegar hamingjuóskir með ykkar frábæra árangur og kærar þakkir fyrir samveruna.
Blikar skinu svo sannarlega skært í Cascais alla síðustu viku og þessa! 💚 💚 💚 Takk fyrir allar góðu stundirnar, æfingarnar, hvatninguna, hláturinn og samveruna. Þetta fer svo sannarlega í minningabankann.
Og að lokum, takk Óli minn fyrir allan stuðninginn, allt „preppið“ á hjólinu, taka það í sundur og setja í hjólatöskuna, setja það saman og redda öllu sem þurfti að redda úti, skipta um rafhlöður í gjörðunum og svo að vakna eldsnemma með mér og ALLA biðina allan daginn og að vera þarna þegar ég kom í mark. Það er ómetanlegt að hafa þig með mér í svona ævintýri. Þú ert bestur. ❤️❤️❤️
ÞAKKIR TIL ÍSLANDS
Kærar þakkir til Hákons Hrafns þjálfara sem setti upp æfingaplönin fyrir okkur. Hákoni fannst reyndar aldrei skynsamlegt hjá mér að fara tvær heilar Ironman keppnir með tveggja mánaða millibili, en hann er farin að þekkja mig og veit að „skynsemi“ er ekki millinafnið mitt.😀 Takk Mladen fyrir öll góðu sundráðin og aðlögun æfinga, þegar ég gat ekki synt með frosnu öxlina mína og allar yndislegu morgunæfingarnar í Hafnarfirði.
Takk kæri Biggi „Coach Birgir“ fyrir allar styrktaræfingarnar, sem ég hefði samt alveg mátt vera duglegri að taka, en takk sérstaklega fyrir hvatninguna og andlegan stuðning, hann er algjörlega ómetanlegur, þú hefur alltaf trú á mér og blæst í mig kjarki þegar svartsýni „apinn“ sest á öxlina á mér.
Takk Dóri sjúkraþjálfari fyrir að redda mér alltaf, hvort sem það er mjóbakið, öxlin, rifbeinsbrot síðasta vetur, sem ég var búin að gleyma, eða núna það nýjasta jarkinn. Dóri er alltaf með góð ráð í pokahorninu og dregur aldrei úr mér þrátt fyrir allt.
Takk Jón Þór og José Jorge í Erninum að „pimpa“ upp gamla TT hjólið mitt árgerð 2014, gamli „Black Stallion“ klikkaði ekki.
Takk æfingafélagar í Þríþrautardeild Breiðabliks og Hlaupahóp Breiðabliks fyrir æfingarnar í sumar. Þríþraut er hópíþrótt og félagsskapurinn skiptir mjög miklu máli. Mæli með Breiðablik. 💚 💚 💚
