Skráði mig í Puglia UTMB hlaupið fyrir mjög löngu síðan þegar Siggi Kiernan var að hvetja allan vinahópinn í að skrá sig. Að sjálfsögðu lét ég mig ekki vanta, þar sem ég var svekkt að missa af Julian Alps hlaupinu í Slóveníu á síðasta ári, missti líka af Ö til Ö hlaupinu og Vasaloppet hlaupinu sem ég ætlaði að hlaupa með vinum mínum. Ástæðan var jú axlabrot sem gerðist þegar ég var að bera sófa í vinnunni, tveim vikum fyrir Laugavegshlaupið, sem ég svo að sjálfsögðu missti líka af. Eftir axlabrotið fékk ég svo „frosna öxl“ sem varð til þess að ég varð að fresta IM Copenhagen 2025 til 2026. Einnig tognaði ég á rassvöðva á æfingu í maí, rétt fyrir Kaupmannahafnarmaraþonið, svo náði ekki heldur að hlaupa Kaupmannahafnarmaraþonið. Það má því með réttu segja að síðasta 1 1/2 árið, hafi markast af vandamálum, sem ég var dugleg að vinna með og leysa, þ.e. bæði frosna öxlin og tognun í rassvöðva. Lagði bara meiri áherslu á styrk, þar sem ég fékk æfingar frá Coach Bigga og svo var ég vikulega hjá Halldóri sjúkraþjálfara og kann ég þeim bestu þakkir fyrir. En aftur að Puglia by UTMB.
Íslenski vinahópurinn sem var skráður í UTMB Puglia var mjög stór, 12 Íslendingar skráðir í 85 km vegalengdina sem flokkast sem 100 k, þ.e. gefur 3 UTMB steina og ein vinkona skráð í 35 km. Elite hlauparinn okkar hún Elísa skipti svo um vegalengd, þ.e. úr 85 km í 35 km, þar sem hún var meidd. Við vorum því 11, Siggi, Heiða, Hildur, Þóra, Stefán, Gunni, Tommi, Hafdís, Haukur, Davíð og ég sem fórum í 85 km hlaupið og Elísa og Bára í 35 km hlaupið. Svo kannaðist ég við einn íslenskan hlaupara sem var í 50 km vegalengdinni, en sú keppni var á sunnudeginum, en okkar á laugardeginum 8. nóvember.
Tímamörkin fyrir 85 km hlaupið voru mjög krefjandi, eða 14 klst og ég var því alls ekki bjarsýn á að klára innan tímamarka. Ég vissi allan daginn að ég gæti klárað hlaupið ef ég fengi minn tíma, en m.v. þessi tímamörk, þá leit þetta ekki vel út. Ég ákvað samt bara að leggja af stað, fara eins langt og ég kæmist, og reyna að fá að halda áfram og klára ef ég yrði stoppuð, þar sem mig langaði í medalíuna. Mér var alveg sama um þessa þrjá steina sem hlaupið gefur, þar sem ég er búin að sækja um og hlaupa bæði UTMB, CCC og OCC hlaupin. Ég var hins vegar ekki búin að æfa vel fyrir þetta hlaup. Bæði var búið að vera mikið að gera hjá mér og svo þessi meiðsl sem höfðu verið að hrjá mig. Síðan er ég ekki hraður, hlaupari, en ég veit ég hef gott og mikið endurance eða úthald.
Hlaupið er ræst í bænum Laterza. Stefán Bragi var búin að fara þangað í skoðunarferð og hlaupa fyrstu km út úr bænum og gat gefið okkur leiðsögn. Við fórum á tveim bílum sem við skildum þar eftir, og Eiður hennar Hildar, skutlaði henni til Laterza og svo stelpunum til Ginosa þar sem 35 km hlaupið var ræst. Áður en ég held lengra með mína keppnissögu, verð ég að segja að stelpurnar náðu frábærum árangri, Elísa Kristinsdóttir, varð fyrsta konan og hlaupari númer 3 í 35 km keppninni og Bára náði líka frábærum árangri. Ég er svo stolt af Elísu og óska henni og Báru innilega til hamingju með hlaupið þeirra.
Í bænum hittum við Hafdísi og Hauk og Davíð Vikars og Magneu og Bryndísi, en þau gistu ekki með okkur í Trulli húsunum okkar. Ég náði að kíkja aðeins inní kirkjuna áður en ég lagði af stað og biðja um Guðs blessun fyrir hlaupið. Þar voru margir hlauparar í sömu erindagjörðum.
Hlaupið var svo ræst klukkan 08:00, 625 hlauparar sem voru skráðir, en það mættu einungis 505 á ráslínu. Ég fór mjög hratt af stað, enda Stefán búin að vara okkur við mikilli örtröð sem var á leiðinni og þröngt að hlaupa út úr bænum, og það var alveg rétt hjá honum. Ég lenti tvisvar í öngþveiti að komast áfram. Það hafði rignt um nóttina svo það var mikil bleyta, og drulla og því mjög sleipt að hlaupa í gegnum skóginn. Margir sem duttu þarna á leiðinni og ég sá einn sem hafði slasað sig verulega, var kominn með umbúðir utan um höfðuð og augað, svo ég hugsaði að það er eins gott að fara varlega. Sólin fór fljótlega að skína og það varð strax að mínu mati mjög heitt. Við höfðum farið í skoðunarferð, hluta af leiðinni á fimmtudaginn, þá var ekki heiðskýrt og ekki svona mikil blaut drulla í brautinni.
Drykkjarstöð 1: Giacoia klukkan 09:53 = 14,5 km búnir
Ég þekkti fyrstu drykkjarstöðina, enda höfðum við keyrt upp að henni og farið upp þennan bratta kafla að næstu drykkjarstöð í skoðunarferð á fimmtudaginn síðasta. Þegar ég kom að drykkjarstöðinni, fyllti ég bara á báða vatnsbrúsana af vatni og bætti salttöflum út í og hélt af stað upp brekkuna/fjallið. Ég var eins og ég er alltaf mjög hæg upp brekkuna, stoppaði reglulega og hleypti hópi af hlaupurum, fram hjá mér á leiðinni upp, þar sem ég vissi að ég væri hægari en þau öll. Enda kom það svo í ljós að ég hafði misst 72 hlaupara fram úr mér á leið upp þessa fyrstu brekku. Samt var ég nú fegin að hafa tekið þessar Esjur með Ástu Laufey og Þóru síðustu vikurnar fyrir hlaupið, smá undirbúningur þar.
Drykkjarstöð 2: Il Casone klukkan 11:01 = 20,2 km búnir
Ég hélt ég hefði sloppið í gegnum þessi fyrstu tímamörk á þessar stöð, en ég sé það núna að ég var 1 mínútu yfir þau, þ.e. tímamörkin voru klukkan 11:00, en ég var samt ekkert stoppuð svo ég hélt bara áfram. Aftur fékk ég mér bara vatn á annan brúsann og orkudrykk á hinn og hélt svo áfram.
Við tóku niðurhlaup niður í bæinn Castellaneta, hlaup sem Þóra, Heiða, Bára og Elísa höfðu hlaupið á fimmtudag, þegar ég hafði farið til baka. Mér tókst að fara aðeins út af leið, með því að elta fjóra hlaupara sem allir fóru vitlaust, en svo fattaði ég þegar úrið mitt, fór að pípa að ég var ekki „ON TRACK“ svo ég snéri við og hlaupararnir hinir líka. Svo kom mjög krefjandi kafli á hvítum grófum steinum, sem voru mjög ill-hlaupanlegir svo þarf tók ég bara kraftgöngu. Þar kom til mín maður, sem var að hrósa mér hvað ég væri stórstíg, og gæti gengið hratt. Hann sá að ég var frá Íslandi, svo hann sagði mér að hann hefði verið að hlaupa í 100 mílna hlaupi í Istria hlaupi, með tveim íslenskum stelpum. Ég sagði honum að ég þekkti þær, sem voru auðvitað Anna Sigga og Kristianna, ég tók mynd af honum og sendi svo á stelpurnar, svo þetta var alveg rétt. Ég var orðin stressuð og búin að sjá að ég væri ekki að ná innan tímamarka í Castellaneta, svo ég bara var orðin sátt að þurfa bara að DNF-a eftir 29 km.
Drykkjarstöð 3: Castellaneta klukkan 12:20 = 28,6 km búnir
Þegar ég kem inn á stöðina, var ég ekki stoppuð og ekki aðrir hlauparar heldur. Ég þorði ekki að spyrja neinn starfsmann, hélt bara áfram en ég spurði einn hlaupara sem fór með mér út af stöðinni, af hverju við hefðum ekki verið stoppuð, þá sagði hann mér að þeir hefðu lengt tímamörkin um 20 mínútur vegna krefjandi aðstæðna. En þarna voru upphaflega tímamörkin 12:15, og ég því 5 mín yfir, en m.v. þessar upplýsingar en m.v. nýjar upplýsingar, þá var ég 15 mín undir tímamörkum á þari drykkjarstöð. Svo ég hélt bara áfram. Framundan var mikið hlaup á giljarbrúnum, og mikil drulla og sleipir steinar, svo maður varð að fara mjög varlega. Ég var strax farin að sjá eftir að hafa skilið hlaupastafina mína eftir, en það þýðir ekki að gráta Björn bónda, maður verður bara að safna liði (í hausnum á sér) og halda áfram. En á þessari leið fór maður alla vega einu sinni ef ekki tvisvar upp og niður gil, sem var alveg krefjandi.
Drykkjarstöð 4: Ristoro Palagianello klukkan 14:07 = 38,3 km
Kom inná þessa drykkjarstöð klukkan 14:07 ennþá innan tímatakmarkanna. Upphaflegu tímamörkin áttu að vera 13:50 og með lengingu þá 14:10, svo ég var alveg innan marka þar. Þarna fannst mér kominn tími til að fá mér kók að drekka, svo ég fékk mér kók í glas, en borðaði ekkert annað, hvorki á þessari drykkjarstöð né öðrum, þar sem ég var bara að hlaupa. Eftir drykkjarstöðina, vorum við send eftir beinum vegi, allt aðra leið, en trackið sagði mér. Ég auðvitað bara hlýddi, en það var alveg óþægilegt að vera svona off track lengi, stressuð um að ég væri ekki á réttri leið.
Þegar maður er alveg að hlaupa inní bæinn, heldur að þetta sé að verða búið, þá er maður sendur, niður MJÖG KREFJANDI gil og upp það aftur, og svo aftur niður í gilið og upp tröppur aftur, alveg ótrúlega krefjandi og erfiða leið. Þar hitti ég annan hlaupara, þessi var frá Kanada, sem sagði mér að hann hefði verð að hlaupa með íslenskum hópi sem var að hlaupa TMB hringinn í ágúst í fyrra, og ég sagðist örugglega þekkja þann hóp. Þær Önnu Siggu og Ragnheiði og það stemmdi alveg, tók líka mynd af honum og senda á stelpurnar og jú það stemmdi. Eftir þessi tvö hræðilegu gil, kemur maður inní bæ og heldur að maður sé að koma að drykkjarstöð, en nei maður þarf að hlaupa í gegnum allan bæinn og fer svo aftur ofan í enn eitt gilið og upp hinum megin. Þegar ég er að hlaupa út úr bænum, þá hringir Þóra Bríet í mig og þá er hún komin í 50 km stöðina og var að spyrja hvernig mér gengi. Hún var komin með krampa, svo hún lét mig vita að hún hafi fengið lánað hjá mér crampfix úr droppokanum mínum, enda var ég með alveg nóg. Ég ákvað að reyna að gefa svolítið í, því ég var ennþá með þetta 20 mín viðmið, vissi ekki þá að það væri búið að lengja tímamörkin um 1 klst samtals, svo ég bara hélt stöðugt áfram. Ég rétt næ inn á 50 km dropbag drykkjarstöðina innan þessara 20 mín, þ.e. klukkan 16:18, tímamörkin voru þar 16:00 + 20 mín = 16:20. En þegar ég er komin inn og búin að sækja drop pokann minn, fá mér epli og Egils appelsín, þá hitti ég Stefán Braga og ég var líka búin að fá þær upplýsingar að búið væri að bæta 1 klst við tímamörkin, þ.e. lengja um 40 mín í viðbót við þessar 20 mín. Því væri lokatímamörkin 15 klst en ekki 14 klst.
Drykkjarstöð 5: Ristoro Grotte di Sileno klukkan 16:18 = 50,3 km (DROP-BAG STÖÐ)
Stefán fór svo á undan mér, þar sem ég þurfti að fara á klósettið og sækja fleiri orkugel og bæta í vestið og svo hélt ég bara áfram. Var farin að „powerwalka“ eða hraðganga meira en hlaupa, enda jafnfljót að því og eyddi minni orku. Eftir nokkra kílómetra, var farið að dimma, svo ég sótti höfuðljósið mitt og var með það upp þessa brekku sem var framundan, sem var mesta hækkunin í hlaupinu, en mér fannst hún mun auðveldari, heldur en hinar, þar sem það var ekki sami hitinn. Komið myrkur og því bara mjög þægilegt hitastig að hlaupa í. Ég náði svo Stefáni og hann sagði að við gætum bara verið róleg, þar sem það væri bara létt framundan og búið að bæta þessari klukkustund við, en ég sagði Nei við Stefán, ég held áfram á mínum hraða, það getur allt gerst, og ég ætla ekki að slóra neitt. Hann kom því bara með mér og við hlupum og gengum saman að næsta drykkjarstöð, sem við höfðum einmitt séð í æfingaferðinni okkar á fimmtudaginn.
Drykkjarstöð 6: Relais San Giovanni klukkan 18:22 = 62,1 km
Við komum því saman inn í drykkjarstöðin 62 km klukkan 18:22 og það voru engin tímamörk á þeirri stöð, en við höfðum góðan tíma til að koma að næstu drykkjarstöð, en lengd tímamörk þar voru klukkan 21:00 um 14 km leið. Við hlupum og gengum það saman. Það var ekkert coca cola í boði á þessari drykkjarstöð, svo ég fékk mér smá heitt te í glasið. Fékk svo smá í magann, immodíum, hætt að virka, svo ég brá mér bak við tré og Stefán hélt áfram. Ég náði honum svo og við hlupum og gengum nokkurn veginn saman að síðustu drykkjarstöðinni. Ég var aðeins á undan, en svo kom hann í humátt á eftir mér. Þessi leið kom alveg á óvart, það var alveg hækkun og við Stefán fórum „off track“, svo við þurftum að leita að réttri leið, fórum upp og niður sömu brekkuna tvisvar, en svo vorum við á réttri leið, trackið var bara vitlaust.
Drykkjarstöð 7: Nafoura klukkan 20:34 = 75,7 km
Var komin inn á síðustu drykkjarstöðina klukkan 20:34, innan tímamarka sem voru klukkan 21:00. Þá vorum við búin með 75,7 km, og maginn komin í smá klessu, eftir að hafa pínt í mig einu Cramp-fixi- þeir sem hafa smakkað vita hvað ég erað tala um. Ég ældi því aðeins í ruslið á drykkjarstöðinni og þá leið mér mun betur og fékk mér Coca Cola að drekka og á brúsa til að taka með mér og sem var sem betur fer var nóg til af Coca Cola á þessari stöð.
Þá var bara síðasti leggurinn eftir, nú gat enginn stoppað okkur og ég sagði við Stefán. Mig langar í þessa medalíu, mér er alveg sama um cut-off tímann, og þessa steina. Ég mun reyna samt að gera allt sem ég get til að ná í mark á innan við 15 klst, þ.e. fyrir klukkan 23:00. Það var langur sléttur kafli meðfram vegi, eins og maður væri að hlaupa á löngum hljóðmúr eftir veginum. Svo komum við niður á strönd svo fram undan var „bara“ um 5 km á ströndinni sem voru reyndar mjög krefjandi, eins og allir vita sem Þegar það vorum um 2km eftir, þá þurfti ég að skipta um rafhlöðu í höfuðljósinu sem við svo gerðum. Hljóp restina af ströndinni í flæðamálinu, sem var miklu þægilegra, heldur en að hlaupa í þungum sandinum á ströndinni.
Endamark: Castellaneta Marina klukkan 22:43 = 14 klst 43 mín og 19 sek. samtals: 88,9 km
Við Stefán Bragi vorum búin að ákveða að hlaupa saman í mark með íslenska fánann á milli okkar. Svo ég beið aðeins eftir honum við rampinn á ströndinni og svo hlupum við saman í mark með íslenska fánann á milli okkar. Við komum saman í mark klukkan 22:43 eftir 14 klst 43 mín og 19 sek. samtals um 89 km leið. Við vorum mjög glöð og þakklát að koma í mark og ánægð að hafa þó unnið mig upp um 53 sæti eftir Il Cazone úr 468 í 415 sæti eða 53 sæti, eftir að hafa misst 72 fram úr mér upp fyrstu brekkuna. Það var mjög gaman að koma í mark og svo hittum við Þóru og Heiðu og yndislegt að ná að knúsa þær og svo Sigga og Gunna Júl sem komu líka og tóku myndir af okkur í markinu. Takk kæri Stefán Bragi fyrir samveruna seinni hlutann í hlaupinu og innilega til hamingju með hlaupið.
Ég fór fram úr eigin væntingum, úr því að gera ráð fyrir DNF-a og í það að klára þetta hlaup og það bara á ágætis tíma. Mig langar að þakka samferðarfólkinu mínu kærlega fyrir samveruna hér í Puglia héarðinu og óska þeim innilega til hamingju með árangurinn í hlaupinu. Það er svo gaman þegar allir íslensku hlaupararnir ná að klára og allir á frábærum tíma. Elísa sigrar sitt hlaup, sem er magnaður árangur og 3 overall í hlaupinu. Hildur náði 8 sæti kvk og 3 sæti í aldursflokki, Hafdís var 29 kona og 3 sæti í aldursflokki, Heiða var í 2 sæti í aldursflokki og allir að ná frábærum tíma og árangri.
INNILEGA TIL HAMINGJU ÖLL KÆRU VINIR OG TAKK FYRIR SAMVERUNA. ❤️
